Ο παράδεισος μπορεί να περιμένει

Πριν το σχόλιο θα ήθελα να διευκρινίσω πως όλα τα σχόλια  αγώνα στο site του ΒΥΣΣΙΝΟκΙΠΠΟΥ γίνονται επώνυμα και  εκφράζουν τις προσωπικές απόψεις του εκάστοτε συντάκτη τους, στα πλαίσια της πολυφωνίας που διέπει το σύλλογό μας.

Από τη στιγμή που ανέλαβα να γράψω το σχόλιο για το συγκεκριμένο αγώνα, ήμουν έτοιμος για όλα, ακόμα και για το ΤΕΤΕΛΕΣΤΑΙ. Όμως, τελικά, είμαστε ακόμη ζωντανοί και συνεχίζουμε…

Δεν ξέρω γιατί, αλλά μετά το γκολ του Τζιμπάμπα, κόλλησε στο μυαλό μου μια διαφήμιση μαύρου χιούμορ που πολλοί από εσάς θα έχετε δει. Αναφέρομαι στη διαφήμιση με τον Χάρο – συνοδηγό μιας Mercedes που σκάζει από το κακό του όταν δεν επέρχεται τελικά το μοιραίο ( Χάρε... πες αλεύρι, ο Τζιμπάμπα σε γυρεύει!).

Για να σοβαρευτούμε, αλλά και για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, πόσοι από μας πριν το γκολ δεν είχαμε αισθανθεί τον κίνδυνο του υποβιβασμού. Στο ποδόσφαιρο, ωστόσο, όπως και στη ζωή, ο παράδεισος από την κόλαση δεν απέχουν και πολύ. Και το γκολ του Τζιμπάμπα – εκείνη τουλάχιστον τη χρονική στιγμή- μάς έστειλε όλους στον παράδεισο. Ο παράδεισος, όμως, μπορεί να περιμένει. Αφού λίγες ώρες μετά, τα υπόλοιπα αποτελέσματα μας επανέφεραν  απότομα στην ελληνική πραγματικότητα.

Πήραμε, τελικά, μια ανάσα. Γλιτώσαμε την κατάθλιψη και με συγκρατημένη αισιοδοξία προχωράμε βήμα – βήμα στους επόμενους τελικούς. Η ομάδα χρειάζεται άμεσα ενίσχυση, ηρεμία , πολλή δουλειά στις προπονήσεις και μέσα από θετικά αποτελέσματα θα αποκτήσει την κατάλληλη ψυχολογία που θα την οδηγήσει στη σωτηρία. Στη δεδομένη χρονική στιγμή δεν θα πω κουβέντα για λάθη και ευθύνες.

Τώρα, όσον αφορά στον αγώνα, παρ’ όλο που προηγηθήκαμε μόλις στο πρώτο λεπτό, το άγχος ήταν και πάλι ορατό. Η ομάδα είχε τις γνωστές αδυναμίες στο κέντρο, στην αμυντική γραμμή και η φυσική κατάσταση των παικτών δεν της επέτρεψε να είναι επικίνδυνη σε όλη τη διάρκεια του αγώνα. Στο δεύτερο ημίχρονο, και από τη στιγμή που ο Ηρακλής φοβήθηκε το ματς, όλοι μέσα μας νιώσαμε πως μέχρι το τέλος κάτι θα μπορούσε να αλλάξει. Οι αλλαγές του Κωστένογλου έπαιξαν καταλυτικό ρόλο σ’ αυτό. Όλοι οι παίκτες προσπάθησαν αλλά πιο πολύ οι : Σίμιτς, Μπλάζεκ, Ιγκλέσιας και Κατσιαρός. Σε κακή μέρα ο Τουμέρ και ο Βενετίδης, ενώ αισθητή στο κέντρο ήταν η απουσία του Ρομέου. Ο κόσμος, αν και αισθητά λιγότερος, ήταν συγκλονιστικός και έπαιξε κύριο ρόλο στην πίεση που άσκησε η ομάδα τα τελευταία λεπτά.

Σχετικά με το ζήτημα του πανό, θα ήθελα να παραπέμψω σε ένα κείμενο που κοσμεί το site του ΒΥΣΣΙΝΟκΙΠΠΟΥ με τίτλο    « Η αγάπη της μάνας ». Στην Ελλάδα της υπευθυνότητας στα λόγια και της ανευθυνότητας στην πράξη, κανόνα που έχει επηρεάσει όλους μας, κάθε περαιτέρω σχολιασμός για το θέμα πιστεύω είναι ανώφελος έως και υποκριτικός.

Τέλος, για τις προθέσεις των εκάστοτε υπευθύνων, που συνήθως εμφανίζονται καθυστερημένα, απλά θα αναφέρω ένα ρητό που λέει ότι « ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις ».

Ο δρόμος, όμως,  που το άλογο έχει να διανύσει είναι μακρύς και κακοτράχαλος.Ας το αφήσουμε, επιτέλους, να βρει το δρόμο του και ας μην το τραβάμε  άλλοι από δω και άλλοι από κει, γιατί έτσι κινδυνεύουμε να χάσουμε το δρόμο όλοι μας.

Κλείνοντας θα θυμίσω όσα γράψαμε τα Χριστούγεννα μετά τη συνάντηση με τους παίκτες : H ΕΛΠΙΔΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ, ΑΛΛΑ Η ΑΕΛ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΟΤΕ. ΑΕΛ ΓΕΡΑ.

Για το ΒΥΣΣΙΝΟκΙΠΠΟ,

Νίκος Οικονομίδης